Φυγή...

          Επέστρεψα, αλλά δεν ξέρω γιατί και πως. Ένα χάος η ζωή μου και κανένα φως πουθενά. Σκέφτομαι, τα βάζω στη σειρά, τα ξαναμετράω, αλλά λύση δε βρίσκω. Τουλάχιστον καμμία που να μπορέσει να με ικανοποιήσει. Σας έχει τύχει να βρίσκεστε σε μια τεράστια διασταύρωση και να μην μπορείτε να αποφασίσετε ποιον δρόμο να διαλέξετε; Οι επιλογές πολλές, αλλά όλες τους έχουν ένα τίμημα, που θα κληθώ εγώ να πληρώσω, γι ' ακόμη μια φορά. Θα ήθελα να κλείσω τα μάτια και για μια και μόνη  φορά να πάψω να βασανίζομαι απο σκέψεις. Να ξυπνήσω και η λύση να είναι εκεί και να με περιμένει, χωρίς να πρέπει να την επεξεργαστώ.  Νιώθω οτι αργοπεθαίνω μέρα με τη μέρα. Ένα τεράστιο κενό και τίποτα δε μπορεί να το γεμίσει. Τι μου συμβαίνει; Τα αποθέματα υπομονής έχουνε εξαντληθεί. Φοβάμαι να φύγω, φοβάμαι να ξαναρχίσω, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να παλέψω πάλι.  Μεγαλώνω αλλά η ψυχή μου μικραίνει. Άραγε θα μπορέσουμε κάποτε να ολοκληρωθούμε, ή θα τριγυρίζουμε σαν όρνεα στα συντρίμια της ζωής μας; Προσπαθώ να βρω τί μου φταίει, γιατί μονίμως είμαι ανικανοποίητη; Γιατί όλα περνάνε μετά απο λίγο; Γιατί δε μπορώ να μείνω κάπου; Ένα αγρίμι στο κλουβί και πάλι απο την αρχή. Στη σκέψη μου έρχεται πάλι η φυγή. Αλλά ως πότε θα τρέχω; Κουράστηκα να τρέχω, θέλω κάπου να αράξω, να γαληνέψω... Αλλά αυτό το κάπου τί είναι και γιατί να είναι τόσο δυσεύρετο; Κάπου κάνω λάθος, δεν εξηγείται αλλιώς. Κάθε φορά προσπαθώ να τα ζήσω όλα τόσο έντονα και έπειτα προσγειώνομαι ανώμαλα, έχοντας αδειάσει απο κάθε συναίσθημα. Μήπως τελικά ανήκω στους μοναχικούς ανθρώπους; Τίποτε δε με κρατάει για πολύ.

         Ένας άνθρωπος που συνέχεια τρέχει μακρυά, αυτό είμαι... Για πρώτη φορά όμως νιώθω οτι αυτή η φυγή θα είναι και η τελευταία μου, δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω ένα έντονο προαίσθημα. Οι επιπτώσεις βέβαια θα είναι πιο δύσκολες από ποτέ, αλλά δεν έχω κανέναν λόγο πλέον να περιμένω. Η ψυχή μου και η καρδιά μου, έχουν ήδη φύγει. Το σώμα είναι αυτό που δυσκολεύεται να ακολουθήσει....Η ελπίδα του απόλυτου είναι αυτή που με καθοδηγεί. Πείτε με ρομαντική, ονειροπόλα, αλλά πιστεύω τελικά, οτι υπάρχει και κάπου εκεί έξω με περιμένει. Δε μου αρκούν οι μετριότητες, μετά απο λίγο με κάνουν δυστυχισμένη.

 

Σὲ περιμένω παντοῦ - Τάσος Λειβαδίτης

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται
νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.
Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία, πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.
Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,
θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.
Θὰ θυμᾶμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,
σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.
Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.
Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺ κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων. Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα,
ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο... ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!

Συγκίνηση...

Απόψε διάβασα ένα ποίημα, που με συγκλόνισε, η δημιουργός του μέχρι πριν λίγες μέρες μου ήταν άγνωστη. Μου δημιούργησε απίστευτα συναισθήματα, δε μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου, το διάβαζα, το ξαναδιάβαζα κι ένιωθα το σώμα μου να καίει. Για όσους δεν την ανακάλυψαν ακόμη, ονομάζεται'' Βίκυ Δερμάνη ''και το προαναφερθέν αριστούργημα έχει τίτλο '' Συγκάτοικοι''.


Της αφιερώνω λοιπόν ένα κομμάτι που αγαπώ και μόλις διάβασα το ποίημα της μου ήρθε αμέσως στη σκέψη.
Chi Mai - Ennio Morricone

Τι να θυμηθώ;

                                                                                                                

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.


                                                                                                                              Κ.Π. Καβάφης 1910

Υ.Γ. Από τα πολύ αγαπημένα μου ποιήματα.. Γιατί νικητής δεν είναι αυτός που κερδίζει μια μάχη. Στη ζωή μας θα κληθούμε να δώσουμε πολλές μάχες, ένα όμως πρέπει να μάθουμε: Νικητής είναι αυτός που παρόλο που γνωρίζει πως η μάχη είναι χαμένη, συνεχίζει να πολεμά με σθένος και αξιοπρέπεια και στέκει στο τέλος περήφανος και δυνατός, γιατι δεν έχασε τις αξίες  και τον αυτοσεβασμό του. Ας ζήσουμε λοιπόν όσο καλύτερα μπορούμε αυτή την τόσο μικρή ζωή μας, γιατί το τέλος είναι αναπόφευκτο και απρόβλεπτο.

Madrugada - Sirens

Πήρα μια απόφαση, μετά απο ώριμη σκέψη 10 δευτερολέπτων, διέγραψα τον λογαριασμό μου στο facebook. Ξέρω πως δεν είναι σημαντική ανακοίνωση, αλλά νομίζω πως αρκετά με απασχόλησε αυτό το μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Η αλήθεια είναι οτι ένιωσα πιο ελεύθερη, μπορώ πλέον να ασχοληθώ με το αγαπημένο μου blog και να σας πρήζω, όταν και όποτε μου κατέβει. Απόψε λοιπόν θα γράψω για τα βαρέθηκα της ζωής μου:
Βαρέθηκα τους δήθεν ανθρώπους, που αν τους ξεγυμνώσεις απο τα ρούχα που φοράνε θα δεις τη σάπια σάρκα τους.
Βαρέθηκα τα πισωγυρίσματα αυτών που νομίζουν πως όποτε επιστρέψουν, εσένα θα σε βρούν διαθέσιμο να τους περιμένεις.
Βαρέθηκα να συγχωρώ αυτούς που δεν αξίζουν τη συγχώρεση μου.
Βαρέθηκα τους εγωιστές που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να φροντίζουν για το εγώ τους
Βαρέθηκα τους ματαιόδοξους, που πατάνε επι πτωμάτων για ελάχιστη αναγνώριση και αποδοχή.
Βαρέθηκα τους μίζερους, που γκρινιάζουν όλη μέρα για τη ζωή τους, ενώ δεν κάνουν τίποτα για να την αλλάξουν.
Βαρέθηκα τους δειλούς, που κρύβονται πίσω απο δικαιολογίες, γιατί αν σταματήσουν και κοιταχτούν για λίγο στον καθρέφτη θα συνειδητοποιήσουν πόσο θολό είναι το είδωλο τους.
Βαρέθηκα τους παπαρολόγους, που μιλάνε ακατάπαυστα για την περίοδο που υπηρέτησαν στη NASA και για την επαφή τους με τους εξωγήινους.
Βαρέθηκα να πρέπει να φέρομαι όπως πρέπει για να μη με χαρακτηρίσουν τρελή ή ανώμαλη ή αλλοπρόσαλη, ή, ή, ή.
Βαρέθηκα να δίνω ευκαιρίες σε ανθρώπους που με απύηδησαν με τη συμπεριφορά τους.
Βαρέθηκα να είμαι ευγενική σε αυτούς που δεν αξίζουν την ευγένεια μου.
Βαρέθηκα τους ψεύτες και τους υποκριτές, που κάνουν τα πάντα για να σε πείσουν και να σε χρησιμοποιήσουν.
Βαρέθηκα αυτούς που νομίζουν οτι τα ξέρουν όλα, ενω στην ουσία δεν ξέρουν τίποτα.
Βαρέθηκα τα τίποτα που το παίζουν κάποιοι και οι άλλοι τους αποθεώνουν.
Βαρέθηκα τους φουσκωτούς άνδρες που νομίζουν οτι είναι και υπερθέαμα.'' Που πας ρε Καραμήτρο''; Με μια καρφίτσα θα σκάσει το λάστιχο... 
Βαρέθηκα τις ηλίθιες συμβουλές.
Βαρέθηκα, Βαρέθηκα, Βαρέθηκα...
Αλλά πάνω απ' όλα κουράστηκα να προσπαθώ να είμαι εγώ μέσα στο χάος που με περιτριγυρίζει. Θα αποσυρθώ στον κόσμο μου και μην τολμήσει κανείς απο τους παραπάνω να μου χτυπήσει την πορτα. 

Δε θα με ξεχάσεις...

 Ίσως ακούγεται εγωιστικό, αλλά αυτή είναι η αλήθεια, ποτέ δε θα με ξεχάσεις. Άνθρωποι σταθμοί στη ζωή μας πως είναι δυνατόν να ξεχαστούν; Όσα χρόνια κι αν περάσουν, οσο μακρυά μας κι αν βρίσκονται, μας έχουν στιγματίσει με την παρουσία τους. Δεν ξέρω αν θέλω να κλάψω ή να γελάσω, σίγουρα όμως είμαι πολύ αναστατωμένη. Σας έχει τύχει να μην ξέρετε πως να νιώσετε; Να μην ξέρετε τι σας φταίει; Η μάλλον για να το θέσω καλύτερα, αυτό που σας φταίει να μην εξαρτάται απο σας; Να κοιμάστε και να ξυπνάτε σε μια συναισθηματική αβεβαιότητα; Έτσι νιώθω σήμερα. Θυμώνω με τον εαυτό μου όμως, που άφησα γι' ακόμη μια φορά να με συνεπάρει μια κατάσταση, που ενδόμυχα ήξερα πως πάλι θα με πληγώσει. Γιατί δε μπορώ να με συγκρατήσω; Συνήθως η απάντηση σε αυτή την ερώτηση μου είναι οτι η καρδιά ορίζει το μυαλό και όχι το αντίθετο. Αλλά τι γίνεται όταν η καρδιά επιθυμεί τον λάθος άνθρωπο; Αυτόν που μόνο την πληγώνει, αυτόν που δεν την εκτιμά; Προσπαθώ να βάλω ένα τέλος, να πάψω να σκέφτομαι, γιατί κρατάει καιρό αυτή η κολώνια και πια με έχει διαλύσει. Πως να πείσεις την καρδιά σου να μη νιώθει; Κάποιοι θα πούνε με το πέρασμα του χρόνου, όλα περνάνε. Κι αν δεν περνάνε; Κι αν έχει περάσει καιρός και αυτή εξακολουθεί να είναι εκεί κολλημένη; Νόμιζα πως αν βγάλω απο μέσα μου όλο μου το θυμό θα μου περάσει, το έκανα κι αυτό, αλλά τίποτα, εξακολουθώ να νιώθω άδεια. Δε βρίσκω λύση... Κάπου διάβασα πως οτι δεν λύνεται πρέπει να κόβεται. Αυτό έκανα χθές. Έλπιζω να περάσει...