Muddy river of loneliness...

Όταν φεύγει κάτι που αγαπάς...

        Και κάπως έτσι τελειώνει... Απόψε ένιωσα τον πόνο της απώλειας. Όχι δεν ήθελα να χαθεί απο τη ζωή μου αυτός ο άνθρωπος, τον εκτίμησα για την ποιότητα του χαρακτήρα του, τη σταθερότητα των απόψεων του, την καλοσύνη του, τη δυναμή του, ακόμα και γι'αυτή την κατ΄εμέ παράλογη λογική του, για όλα όσα με άφησε να δω και για όλα όσα μου έμαθε. Επέλεξε όμως να φύγει μακρυά... 

       Ας είναι...Η επιλογή του είναι απολύτως σεβαστή. Δε θα προσπαθήσω, ξέρω πως δε θα ήθελε κάτι τέτοιο απο μένα. Έφυγε γιατί έπρεπε. Γιατί κατάλαβε πως δε γινόταν αλλιώς. Έρχονται στιγμές όμως, που η σκέψη μου γυρίζει εκεί και θλίβομαι. Θέλω να πιστεύω οτι όταν νιώθουμε κάτι αληθινό, ποτέ δε χάνεται και πως κάποια στιγμή θα πιούμε πάλι αυτόν τον καφέ στο μαγαζάκι στο Σύνταγμα και θα συζητάμε για τις υπέροχες φιλοσοφικές αναζητήσεις μας. 

      Μου λείπει...Σκέφτηκα όλα όσα μου λέγε, τα κράτησα όλα σαν πολύτιμο θησαυρό. Είναι μέσα μου και αυτό τίποτα δε μπορεί να το αλλάξει, ούτε ο χρόνος, ούτε η λήθη. Ξέρω όμως πως όσοι άνθρωποι είναι να μείνουν κοντά μας δε φεύγουν για πάντα, κάποια στιγμή βρίσκουν το δρόμο της επιστροφής. Όταν χαρίζεις ένα κομμάτι σου, να το κάνεις εκεί που αξίζει, έτσι θα νιώθεις οτι παρόλο που λείπει απο σένα, το έχει κάποιος που το εκτιμήσε και το κράτησε.

Μάνα...

Αφιερωμένο σ' εκείνη...

       Είμαι πάλι εδώ στο εφηβικό μου δωμάτιο, ανάμεσα στις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων και νιώθω σαν να μην πέρασε μια μέρα απο τότε που έφυγα. Το πατρικό μου σπίτι είναι το καταφύγιο μου, κάθε φορά που έρχομαι νιώθω τόσο ασφαλής, σχεδόν άτρωτη.

    Μάνα πόσες φορές έπεσα στην αγκαλιά σου κλαίγοντας από τα παθήματα της ζωής, πόσες φορές με χάιδεψες, με φίλησες και μου είπες μη φοβάσαι εγώ είμαι εδώ για σένα... Να ξερες πως νιώθω αυτή τη στιγμή...

        Έρχονται στη σκέψη μου, όλες οι στιγμές μας, καλές και κακές, εκείνες που σε έκαναν να φουσκώνεις απο περηφάνεια που είμαι κόρη σου κι εκείνες που σε έκαναν να κλαίς γιατί σε πίκραινα. Πόσα έχεις υπομείνει κι όμως στέκεις εκεί, βράχος πάντα δίπλα μου.

    Θυμάμαι μου λεγες θα γίνεις Μάνα και θα καταλάβεις... Κι εγώ γελούσα και σε κορόιδευα, σου έλεγα σιγά μη γίνω σαν κι εσένα.

         Αχ Μάνα... Γύριζα αργά το βράδυ κι εσύ περίμενες ξύπνια να ακούσεις τα κλειδιά στην πόρτα, να σιγουρευτείς οτι είμαι καλά. Και τις μέρες που δείλιαζα  δεν έφευγες απ' το πλευρό μου, είσαι δυνατή μου λεγες όλα τα μπορείς. Κι όταν έκανα την επανάσταση μου και σου φώναζα και δεν ήθελα να σε βλέπω, εσύ πάντα εκεί... Τα υπέμενες όλα. Εσύ με ξέρεις πιο πολύ απ' όλους και το σπουδαιότερο είναι οτι με αγαπάς χωρίς όρους, χωρίς μέτρο, με αγαπάς γι' αυτό που είμαι, ότι κι αν είναι αυτό. Το ξέρω οτι δεν ήμουν εύκολο παιδί ούτε εξελίχθηκα σε εύκολο άνθρωπο αλλά αυτή είμαι και μου αρέσει που διαφέρω. Κάποια στιγμή μου είχες πει, γιατί παιδί μου υποφέρεις; Γιατί δε μπορείς να ευτυχίσεις; Που έκανα λάθος;

        Πουθενά δεν έκανες λάθος. Με μεγάλωσες όσο καλύτερα μπορούσες, μου έδωσες όλη σου την ψυχή. Η  ευτυχία Μάνα είναι οι στιγμές μου μαζί σου, οι στιγμές μου με την κόρη μου, οι στιγμές της απόλυτης μοναξιάς μου, η ευτυχία είναι στιγμές... κι εγώ Μάνα είμαι ευτυχισμένη...Μη φοβάσαι για μένα και μην ανησυχείς, πάντα τα καταφέρνω.

Μεγαλώνω...

    Σήμερα έκλεισα τα 29 μου χρόνια σε αυτή τη ζωή. Είχα αρκετό καιρό να γράψω, χρειαζόμουν λίγο χρόνο με τον εαυτό μου και ο Σεπτέμβρης σαν μήνας ενδείκνυται για να κάνω την ανασκόπηση μου. Ένεκα λοιπόν και της ημέρας σκέφτηκα πως είναι μια καλή ευκαιρία για να αναρτήσω τις διαπιστώσεις μου...

    Στα 29 μου έτη λοιπόν έχω φάει αρκετές σφαλιάρες από τη ζωή. Βλεπέτε δεν έμαθα ποτέ το μέτρο, ούτε τα πήγαινα καλά με τους συμβιβασμούς. Δε λέω πως δεν προσπάθησα, όλοι λίγο πολύ προσπαθούμε να ταιριάξουμε κάπου, να γίνουμε μέρος του συνόλου, έλα όμως που δε μου βγαίνει...Η υπομονή είναι μια αρετή που δεν κατάφερα να την κατακτήσω. Παρόλα αυτά συνεχίζω να πολεμώ με τον εαυτό μου καθημερινά. 

        Το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου το κέρδισα. Έχω την Ελπίδα μου...Το όνομα της δεν  είναι τυχαίο, είναι η δύναμη μου για να συνεχίσω να παλεύω, η ελπίδα οτι μια μέρα όλα τα σύννεφα θα χαθούν και θα κοιτάζω τον κόσμο γύρω μου μόνο με χαμόγελο. Μου έμαθε πως όταν στη ζωή μας έρχονται αναποδιές εμείς πρέπει να τις κοιτάμε κατάματα και να λέμε ΄΄είμαι πιο δυνατός από σένα δε μπορείς να με νικήσεις΄΄.

      Στη μέχρι τώρα ζωή μου γνώρισα πολλούς ανθρώπους, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν  περαστικοί... Ήρθαν για λίγο και μετά χάθηκαν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, άλλοι έμειναν για κάποιο χρονικό διάστημα με σκοπό να  με προετοιμάσουν  γι' αυτούς τους λίγους που εξακολουθούν να βρίσκονται κοντά μου. Είμαι τυχερή γιατί κατάφερα να έχω δίπλα μου καλούς φίλους που με αγαπάνε γι' αυτό που είμαι. 

        Σχετικά με τους άνδρες της ζωής μου τα συμπεράσματα είναι πολλά... Λίγα όμως απ' αυτά είναι πως η αγάπη γι' αυτούς είναι μια έννοια πολύ παρεξηγημένη και εύκολη στα λόγια. Πολλές φορές αγάπη εννοούν την οικονομική αποκατάσταση, την επαγγελματική αποκατάσταση και εννίοτε ένα απελπισμένο πήδημα. Βέβαια υπήρξαν και οι άνδρες που πραγματικά με αγάπησαν αλλά στην αγάπη όπως έχει γράψει και ο μέγας Καζατζάκης τα δύο γίνονται ένα, όταν αγαπάει μόνο ο ένας δεν υφίσταται αγάπη. Μου έμαθαν πως όσο και να πληγωθείς, όσο και να κλάψεις για έναν χαμένο έρωτα, μετά απο λίγο καιρό θα είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Ο έρωτας με έρωτα περνάει. Και τέλος μου έμαθαν πως οι άνδρες περνούν μαμά... Τίποτα δε μένει για πάντα, μόλις ξεφτίσει ο πρώτος ενθουσιασμός επιστρέφεις στο μηδέν.

       Χαμογελάω για τις τρέλες μου το τελευταίο διάστημα. Οτι μου ερχόταν στο κεφάλι το έκανα και το ομολογώ πως δε μετανιώνω για τίποτα, καλό ή κακό, όλα ήταν απίστευτες εμπειρίες. Γνώρισα ανθρώπους, άλλοι έμειναν, άλλοι ήταν περαστικοί, έκανα ταξίδια, τόλμησα να κυνηγήσω τα θέλω μου... Έκλαψα, θύμωσα, γέλασα, ερωτεύτηκα. Πόσο όμορφα συναισθήματα...        Συνειδητοποίησα πως οτι είναι να κρατηθεί σε αυτή τη ζωή, βρίσκει πάντα τον τρόπο να στο υπενθυμίζει, ώστε να μην το ξεχνάς. Νιώθω καλά με μένα και όπως λεέι κι ένας φίλος μου τα χω καλά με τα έντερα μου. Προσπαθώ να ζώ όσο καλύτερα μπορώ με αυτά που έχω και να μην αφήνω τη ζωή μου έρμαιο στις απαιτήσεις των άλλων, πλέον δίνομαι μόνο εκέι που αξίζει και επιλέγω να κρατάω μόνο οτι μου κάνει καλό και με γεμίζει.

Soulmate...

Περίεργη διάθεση απόψε.. Πώς να λυτρώσεις μια ψυχή από τα πάθη της; Πολλές φορές αρκεί ένα βλέμμα, μια αγκαλιά και η σιωπή τα λέει όλα. Όταν χάνεις ανθρώπους που αγαπάς, το γιατί γίνεται ανοιχτή πληγή. Η απουσία τους σε γκρεμίζει. Ποτέ δε θα 'σαι ο ίδιος άνθρωπος, κάτι μέσα σου λείπει, ένα κομμάτι σου έφυγε και δε θα επιστρέψει. Πρέπει να μάθεις να ζείς με τον πόνο, να τον αγαπάς τις ώρες τις μοναξιάς σου. Ο χρόνος δε γιατρεύει, απλά σε συμφιλιώνει με την απουσία. Τίποτα δε σε γιατρεύει, μέχρι το θάνατο θα έχεις πληγές, άλλες θα κλείνουν... άλλες θα ανοίγουν... τα σημάδια όμως παραμένουν ανεξίτηλα. Δεν υπάρχει τρόπος να σε κάνω να αισθανθείς καλύτερα αυτή τη στιγμή. Να ξέρεις όμως οτι υπάρχεις μέσα μου, όσο μακρυά κι αν είσαι, οτι κι αν κάνεις. Σε νιώθω... Τις στιγμές του πόνου μου, παρακαλούσα να κλείσω τα μάτια και να μην ξαναξυπνήσω. Κάφε φορά όμως ξυπνούσα και όλο κάτι καινούργιο είχε να μου δείξει το φως της ημέρας.... 

Όταν το παρελθόν επιστρέφει...

Να που συνέβη κι αυτό... Κι εκεί που τα έχεις βάλει όλα σε μια τάξη ή έστω προσπαθείς έρχεται το παρελθόν και σου χτυπάει την πόρτα. Για την  ακρίβεια η επανεμφάνιση πλέον γίνεται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή μηνύματος στο κινητό. Η δειλία, για να τηλεφωνήσει ή να χτυπήσει την πόρτα είναι προφανής. Η πρώτη αντίδραση ποικίλλει, ανάλογα με τις καταστάσεις. Αν πληγώθηκες, σίγουρα θα χαρείς διότι η ευκαιρία για εκδίκηση ήρθε. Αν πλήγωσες, γίνεσαι καχύποπτος. Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή να μην έχει συμβεί τίποτε από τα δύο και απλά να το προσπέρασες χωρίς σημάδια. Πώς όμως το διαχειρίζεσαι; Αν εξακολουθείς και τρέφεις συναισθήματα ακούς την καρδιά σου και πέφτεις πάλι με τα μούτρα, αν σου πέρασε επιλέγεις να το προσεγγίζεις με πιο διπλωματικό τρόπο. Ας αναλύσουμε όμως την περίπτωση του απωθημένου παρελθόντος, αυτού που πάντα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μας  ως κάτι μοναδικό, κάτι υπέροχο, κάτι που επειδή οι συγκυρίες δε μας άφησαν να το ζήσουμε, το κρατάμε μέσα μας σαν πολύτιμο θησαυρό. Ήρθε λοιπόν η στιγμή που το απωθημένο διεκδικεί μερίδιο στη ζωή μας και ξαφνικά ακυρώνει κάθε τι που ζούμε ή ζήσαμε. Όλοι οι  πρωην έρωτες μας, φαντάζουν ουτοπίες, τίποτα δε μας γέμισε όσο αυτό, απλά προσπαθούσαμε να ξεχαστούμε μέσα σε εφήμερα ειδύλλια, μέχρι που μας έγινε τρόπος ζωής. Τί φοβόμαστε λοιπόν; Έχουμε την ευκαιρία επιτέλους να το ζήσουμε, να πραγματωθεί ο διακαής πόθος μας, αλλά κάτι μας κρατάει πίσω. Μήπως φοβόμαστε την απομυθοποίηση; Μήπως εν τέλει μας άρεσε πιο πολύ να υπάρχει ως ιδέα μέσα μας; Δεν ξέρω τα σκέφτομαι όλα, αλλα τείνω στο να το ζήσω. Άλλωστε πόσες τέτοιες ευκαιρίες θα υπάρξουν; Οτι είναι να γίνει, θα γίνει. Τουλάχιστον θα έχω τολμήσει και θα πάψει να είναι απωθημένο. Και οι εκπλήξεις συνεχίζονται...

Στιγμές...

Στιγμές... Όλη μας η ζωή είναι στιγμές. Άλλοτε όμορφες... άλλοτε άσχημες... Τι κρατάμε όμως; 

Κρατάμε όλα εκείνα που μας έκαναν να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα μας, να ονειρευτούμε, να κλάψουμε  και να νιώσουμε για λίγο μικροί Θεοί. Όλα είναι μέσα μας...Είναι πολύ όμορφο να κάνουμε θετικές σκέψεις, ακόμη κι αν όλα γύρω μας γκρεμίζονται, ακόμη κι αν οι άνθρωποι που πιστέψαμε μας πρόδωσαν. Εμέις μένουμε εκεί χαμογελαστοί και δυνατοί. Δε φταίμε εμείς για το χαρακτήρα και τα συναισθήματα των άλλων. Εμείς απλά δίνουμε απλόχερα αυτά που μπορούμε και για όσο μπορούμε... Κάθε τι έχει μιά αρχή κι ένα τέλος. Η αρχή είναι πάντα ελπιδοφόρα, το τέλος όμως πρέπει να το δούλεψεις για να μπορέσεις να το αποδεχτείς. Όταν ξέρεις ποιός είσαι, που θες να πας και τι ζητάς μπορείς να τα προσπερνάς όλα. Έχω αποδέχτεί το γεγονός οτι τίποτε δε ζεί αιώνια, ούτε ο έρωτας, ούτε το πάθος, ούτε καν οι άνθρωποι. ΄΄Καθένας μονάχος πορευέται στον έρωτα, μονάχος στη δόξα και στο θάνατο΄΄ (Ρίτσος). Μάθε λοιπόν να αγαπάς τον εαυτό σου, γιατί μόνο αυτόν έχεις. Κι αν υπάρξουν στιγμές που κάποιος θα θελήσει να συμπορευτεί μαζί σου, μην  ξεχαστείς, θα είναι μόνο στιγμές. Όλοι και όλα έρχονται και παρέρχονται, γι΄αυτό ζήσε την κάθε στιγμή σου με όλο σου το είναι. Μην αφήνεις πίσω σου κατακάθια, τα κατακάθια σε στοιχειώνουν, οτι θέλεις να πεις κι οτι θέλεις να κάνεις, πες το και κάντο τώρα. Κανείς δε μας πληγώνει, στην ουσία αυτοπληγωνόμαστε απο τη δική μας ανεπάρκεια. Κανείς δεν έχει τη δύναμη να σε ''αγγίξει'' αν εσύ ο ίδιος δεν του το επιτρέψεις...