αφιερωμένο... αντίο...

Μόνο οι δειλοί κρύβονται πίσω απο τη σιωπή...

       Η σιωπή δεν είναι λύση. Η αλήθεια είναι... Αλλά θέλει πολύ μαγκιά για να μπορέσεις να πείς την αλήθεια γνωρίζοντας οτι θα αποκαλυφθούν οι αδυναμίες σου. Προσεγγίζουμε ανθρώπους προσδοκώντας πάντα να κερδίσουμε κάτι. Είτε αυτό λέγεται φιλία, είτε ερωτική σχεση ή ακόμη και μια νύχτα πάθους. Πόσο δύσκολο είναι να πείς την αλήθεια στον  άνθρωπο που έχεις απέναντι σου; Γιατί κρυβόμαστε πίσω απο πλασματικούς χαρακτήρες ώστε να μπορέσουμε να κερδίσουμε αυτό που θέλουμε χώρις να μας ενδιαφέρει το αν πληγώσουμε τους άλλους; Δεν την αντέχω την υποκρισία, μου προκαλεί αηδία... Προτιμώ να έχω δίπλα μου αληθινούς ανθρώπους με όλες τους τις αδυναμίες και τα πάθη παρά τους δήθεν περπατημένους που στην πρώτη δυσκολία την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Οι δειλοί με τους δειλούς... και η αναζήτηση συνεχίζεται...

Ζω...

Νύχτες...Γεμάτες σκέψεις...Δεν θέλω να κλείσω τα μάτια, δεν θέλω τα όνειρα μου να σβήσουν μόλις ξυπνήσω. Είμαι εδώ και ονειρεύομαι με τα μάτια ορθάνοιχτα. Θα περιμένω το χάραμα να φωτίσει την ψυχή μου..Απόψε με πλημμυρίζουν τόσο έντονα συναισθήματα και αφήνομαι στο έλεος τους. Μαγεία είναι...Θέλω να φωνάξω δυνατά. να τους ξυπνήσω όλους, να σταθούν για μια στιγμή και να κοιτάξουν τον ουρανό, να συνειδητοποιήσουν πόση ομορφιά χάνουν όταν κλείνουν τα μάτια....

Θα λεγε κάποιος πως είμαι ερωτευμένη. Ε ναί λοιπόν είμαι! Είμαι ερωτευμένη με την ίδια τη ζωή...

Όχι, δεν έχω ενοχές. Η απόλυτη ευτυχία κι η γνώση εκείνου που ζητάς δεν σου αφήνει ποτέ ενοχές. Ενοχές σου αφήνουν όλα εκείνα που δεν έζησες, όχι γιατί δεν μπόρεσες ,αλλά γιατί φοβήθηκες την δύναμη τους ,την μαγεία τους. Όλη εκείνη την μαγεία που μια ζωή αναζητάς κι όταν σου πέφτει στο κεφάλι σαν ευλογία ,την αρνείσαι χωρίς ουσιαστικό λόγο παρά μόνο επειδή διστάζεις να πας παραπέρα ,να δεις τι γίνεται μέσα από το σύνορο που σ έχουν φυλακίσει. Κι όταν περνούν τα χρόνια και οι εποχές ,και τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την ανελέητη φθορά, θυμάσαι, σκέφτεσαι και σε πιάνουν όλοι οι φόβοι, όλες οι απελπισίες. Γιατί είναι ανάγκη να είσαι δυνατός.

Μόνοι γεννιόμαστε, μόνοι πεθαίνουμε και τίποτα δεν μας μένει πέρα από τις στιγμές που ζήσαμε. Τις όμορφες. Όλες εκείνες που ξεπέρασαν για λίγο την μιζέρια και την θλίψη , όλες εκείνες που ταυτίστηκαν μαζί μας, που ανήκουν πια μόνο σε μας.

Επειδή πάνω απ όλα, θέλει τόλμη η ζωή, θέλει πολλά κότσια η ευτυχία. Κι η μοίρα δεν είναι κάτι απλό κι ουδέτερο, αλλά κάτι που πλάθεται όπως το θες. Οι δυστυχίες που έρχονται παλεύονται .Οι ευτυχίες που δεν λένε να φανούν είναι εκείνες που γίνονται οι εφιάλτες μιας ζωής. Όλες εκείνες οι μικρές σπίθες που μας δίνονται έτοιμες, ολοζώντανες κάθε μέρα και τις αφήνουμε να χαθούν σαν να μην υπήρξαν είναι τα απωθημένα που δεν θα μας αφήσουν να γεράσουμε με αξιοπρέπεια. 

                                                                                                                                 Εύα Ομηρόλη

                                                                                                                Οι Αναλφάβητοι του Έρωτα

Καλή αρχή...

Και κάπως έτσι συνεχίζεται το έργο...

       Καθημερινή πάλη με όλα. Εργασία, υποχρεώσεις, οικογένεια κλπ κλπ. Το καλοκαιράκι όμως ήρθε και σε λίγες μέρες ξεκινάει η άδεια. Επιτέλους θα καθαρίσει το μυαλό και η ψυχή θα ησυχάσει...

         Κατάφερα να απωθήσω τις σκέψεις μου τις τελευταίες μέρες και ομολογώ οτι μου έκανε καλό. Δε με απασχολούσε τίποτα, οτι πληροφορίες ελάμβανα τις απομάκρυνα στο δευτερόλεπτο. Γνώρισα ανθρώπους, μιλούσα μαζί τους και δεν είχα συγκρατήσει καν τα ονοματά τους. 

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η ανάγκη που έχουμε οι περισσότεροι να μιλάμε για όλα αυτά που μας συμβαίνουν. Μονίμως ψάχνουμε έναν εθελοντή ακροατή, ο οποίος δε θέλουμε να μας κρίνει αλλα θέλουμε να ακούει και να συμφωνεί. Το είχα πάθει κι εγώ τελευταία, μιλούσα μιλούσα μιλούσα και το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να υπάρχει κάποιος να ακούει και να συμφωνεί με τις σκέψεις μου. 

         Το αποτέλεσμα όμως δε με ικανοποίησε...

Αντίθετα ένιωσα να αδειάζω χωρίς λόγο. Είναι ανούσιο να μιλάς όταν δεν υπάρχει αντίλογος, ένας λόγος που να σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς. Αναλώνουμε το χρόνο μας τόσο άσκοπα λες και ξέρουμε οτι θα ζούμε αιώνια και πάντα θα υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι να μας ακούνε. 

Αποφάσισα να αλλάξω σενάριο, εκεί με οδήγησε το πάθημα των τελευταίων μηνών. Η ζωή είναι τόσο μικρή και αυτά που θέλω να γνωρίσω, να αισθανθώ και να γευτώ τόσα πολλά που πρέπει να ξεκινήσω τώρα. Αγαπώ τη ζωή αυτό είναι το συμπέρασμα. Απο δω και πέρα ούτε ένα λεπτό δε θα αφήσω να φύγει άσκοπα... Καλή αρχή!!!

Ζήσε...

   

  Ένα ερώτημα με βασανίζει...Πρωταγωνιστής ή θεατής αυτής της ζωής; Τί είναι τελικά πιο συμφέρον; 

       Οι περισσότεροι θα πουν αμέσως πρωταγωνιστής, ελάχιστοι όμως είναι στην πραγματικότητα πρωταγωνιστές. Μάθαμε να ζούμε τη ζωή των άλλων, να υπακούμε σε κανόνες και στερεότυπα, να βλέπουμε με το κιάλι τα θέλω μας και ο φόβος να μη μας αφήνει ούτε καν να τα σκεφτούμε. Είμαστε τόσο δειλοί για να πράξουμε, τόσο δειλοί για να επαναστατήσουμε που κάθε μέρα βουλιάζουμε όλο και περισσότερο στο βούρκο που μας επέβαλαν. 

       Σήμερα επιβεβαιώθηκα γι' ακόμη μια φορά, αλλά παρ' όλα αυτά ένιωσα πληγωμένη,  πονάει η καρδιά μου. Είχα πολύ καιρό να νιώσω αυτό το συναίσθημα. Θύμωσα με τον εαυτό μου για τη δειλία κάποιων ανθρώπων. Τελικά το πιο εύκολο είναι να φεύγεις και να παραιτείσαι, να μένεις θεατής της ζωής σου, γιατί τα πρέπει σου δε σου επιτρέπουν να τολμήσεις.
       Τα συναισθήματα όμως δεν τα ορίζουμε, δεν είναι διακόπτης για να τα ανοιγοκλείνουμε. Ένιωσα, νιώθω και είμαι ευγνώμων γι' αυτό. Ο Ρίτσος έγραψε : Οι ευτυχισμένες και οι δυστυχισμένες στιγμές στη ζωή μας είναι κέρδος. Οι στιγμές που δε ζούμε τίποτα είναι ο χαμένος χρόνος. 

        

Όσο μπορώ....

      Κάποτε αυτή τη φράση την αποτύπωσα στο σώμα μου, έτσι με ακολουθεί αρκετά χρόνια θυμιζοντάς μου κάθε φορά , πως μπορώ... Υπάρχουν στιγμές που λυγίζω και θέλω να τα παρατήσω όλα, να χαθώ από τη ζωή μου... Τελευταία παλεύω με το ανικανοποίητο της ψυχής μου και το κακό είναι πως διαπιστώνω οτι η περίπτωση μου είναι ανίατη. Συνήθως παραμιλάω και προσπαθώ να με πείσω οτι θα πρέπει να είμαι χαρούμενη και ευτυχισμένη ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση οφείλω να δίνω στους γύρω μου. Δεν ξέρω αν είναι αχαριστία ή απληστία, το μόνο σίγουρο είναι πως μου δημιουργούνται πάλι τάσεις φυγής. Είναι τόσο κακό να μην αρκείσαι σε μία ''ήσυχη΄΄ ζωή; Νιώθω να πνίγομαι και κάθε μέρα που περνά σφίγγει όλο και πιο πολύ η θηλιά γύρω μου. Οι αποφάσεις όμως πλέον δεν αφορούν μόνο εμένα. Έχω πάψει να είμαι μονάδα εδώ και καιρό και γι'αυτό επιμένω να ψάχνω τη λύση του θεματός μου. 

     Κι αν τελικά δε μπορείς άλλο; Τοτέ τι κάνεις; Σε διαφορετική περίπτωση θα έριχνα μια ωραιότατη μούντζα και φτού κι απ' την  αρχή. Τώρα όμως; Τα σκέφτομαι όλα, τα ζυγίζω όλα. Κάποιος πρόσφατα μου είπε οτι στη ζωή πρέπει να είμαστε εγκρατείς και να μην αφήνουμε το συναίσθημα να μας καθοδηγεί. Αν κλείσω σε ένα μπαούλο τα συναισθήματα μου και συνεχίσω μόνο με τη λογική θα πεθάνω το αμέσως επόμενο λεπτό. Είμαι άνθρωπος που ζώ και αναπνέω για τα πάθη μου...και το θέμα είναι οτι γνωρίζω πως δε μου βγαίνει πάντοτε σε καλό. Έχω κάνει λάθη και συνεχίζω να κάνω αλλά τι νόημα θα είχε η ζωή αν όλα ήταν επίπεδα και τέλεια;