Soulmate...

Περίεργη διάθεση απόψε.. Πώς να λυτρώσεις μια ψυχή από τα πάθη της; Πολλές φορές αρκεί ένα βλέμμα, μια αγκαλιά και η σιωπή τα λέει όλα. Όταν χάνεις ανθρώπους που αγαπάς, το γιατί γίνεται ανοιχτή πληγή. Η απουσία τους σε γκρεμίζει. Ποτέ δε θα 'σαι ο ίδιος άνθρωπος, κάτι μέσα σου λείπει, ένα κομμάτι σου έφυγε και δε θα επιστρέψει. Πρέπει να μάθεις να ζείς με τον πόνο, να τον αγαπάς τις ώρες τις μοναξιάς σου. Ο χρόνος δε γιατρεύει, απλά σε συμφιλιώνει με την απουσία. Τίποτα δε σε γιατρεύει, μέχρι το θάνατο θα έχεις πληγές, άλλες θα κλείνουν... άλλες θα ανοίγουν... τα σημάδια όμως παραμένουν ανεξίτηλα. Δεν υπάρχει τρόπος να σε κάνω να αισθανθείς καλύτερα αυτή τη στιγμή. Να ξέρεις όμως οτι υπάρχεις μέσα μου, όσο μακρυά κι αν είσαι, οτι κι αν κάνεις. Σε νιώθω... Τις στιγμές του πόνου μου, παρακαλούσα να κλείσω τα μάτια και να μην ξαναξυπνήσω. Κάφε φορά όμως ξυπνούσα και όλο κάτι καινούργιο είχε να μου δείξει το φως της ημέρας.... 

Όταν το παρελθόν επιστρέφει...

Να που συνέβη κι αυτό... Κι εκεί που τα έχεις βάλει όλα σε μια τάξη ή έστω προσπαθείς έρχεται το παρελθόν και σου χτυπάει την πόρτα. Για την  ακρίβεια η επανεμφάνιση πλέον γίνεται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή μηνύματος στο κινητό. Η δειλία, για να τηλεφωνήσει ή να χτυπήσει την πόρτα είναι προφανής. Η πρώτη αντίδραση ποικίλλει, ανάλογα με τις καταστάσεις. Αν πληγώθηκες, σίγουρα θα χαρείς διότι η ευκαιρία για εκδίκηση ήρθε. Αν πλήγωσες, γίνεσαι καχύποπτος. Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή να μην έχει συμβεί τίποτε από τα δύο και απλά να το προσπέρασες χωρίς σημάδια. Πώς όμως το διαχειρίζεσαι; Αν εξακολουθείς και τρέφεις συναισθήματα ακούς την καρδιά σου και πέφτεις πάλι με τα μούτρα, αν σου πέρασε επιλέγεις να το προσεγγίζεις με πιο διπλωματικό τρόπο. Ας αναλύσουμε όμως την περίπτωση του απωθημένου παρελθόντος, αυτού που πάντα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μας  ως κάτι μοναδικό, κάτι υπέροχο, κάτι που επειδή οι συγκυρίες δε μας άφησαν να το ζήσουμε, το κρατάμε μέσα μας σαν πολύτιμο θησαυρό. Ήρθε λοιπόν η στιγμή που το απωθημένο διεκδικεί μερίδιο στη ζωή μας και ξαφνικά ακυρώνει κάθε τι που ζούμε ή ζήσαμε. Όλοι οι  πρωην έρωτες μας, φαντάζουν ουτοπίες, τίποτα δε μας γέμισε όσο αυτό, απλά προσπαθούσαμε να ξεχαστούμε μέσα σε εφήμερα ειδύλλια, μέχρι που μας έγινε τρόπος ζωής. Τί φοβόμαστε λοιπόν; Έχουμε την ευκαιρία επιτέλους να το ζήσουμε, να πραγματωθεί ο διακαής πόθος μας, αλλά κάτι μας κρατάει πίσω. Μήπως φοβόμαστε την απομυθοποίηση; Μήπως εν τέλει μας άρεσε πιο πολύ να υπάρχει ως ιδέα μέσα μας; Δεν ξέρω τα σκέφτομαι όλα, αλλα τείνω στο να το ζήσω. Άλλωστε πόσες τέτοιες ευκαιρίες θα υπάρξουν; Οτι είναι να γίνει, θα γίνει. Τουλάχιστον θα έχω τολμήσει και θα πάψει να είναι απωθημένο. Και οι εκπλήξεις συνεχίζονται...

Στιγμές...

Στιγμές... Όλη μας η ζωή είναι στιγμές. Άλλοτε όμορφες... άλλοτε άσχημες... Τι κρατάμε όμως; 

Κρατάμε όλα εκείνα που μας έκαναν να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα μας, να ονειρευτούμε, να κλάψουμε  και να νιώσουμε για λίγο μικροί Θεοί. Όλα είναι μέσα μας...Είναι πολύ όμορφο να κάνουμε θετικές σκέψεις, ακόμη κι αν όλα γύρω μας γκρεμίζονται, ακόμη κι αν οι άνθρωποι που πιστέψαμε μας πρόδωσαν. Εμέις μένουμε εκεί χαμογελαστοί και δυνατοί. Δε φταίμε εμείς για το χαρακτήρα και τα συναισθήματα των άλλων. Εμείς απλά δίνουμε απλόχερα αυτά που μπορούμε και για όσο μπορούμε... Κάθε τι έχει μιά αρχή κι ένα τέλος. Η αρχή είναι πάντα ελπιδοφόρα, το τέλος όμως πρέπει να το δούλεψεις για να μπορέσεις να το αποδεχτείς. Όταν ξέρεις ποιός είσαι, που θες να πας και τι ζητάς μπορείς να τα προσπερνάς όλα. Έχω αποδέχτεί το γεγονός οτι τίποτε δε ζεί αιώνια, ούτε ο έρωτας, ούτε το πάθος, ούτε καν οι άνθρωποι. ΄΄Καθένας μονάχος πορευέται στον έρωτα, μονάχος στη δόξα και στο θάνατο΄΄ (Ρίτσος). Μάθε λοιπόν να αγαπάς τον εαυτό σου, γιατί μόνο αυτόν έχεις. Κι αν υπάρξουν στιγμές που κάποιος θα θελήσει να συμπορευτεί μαζί σου, μην  ξεχαστείς, θα είναι μόνο στιγμές. Όλοι και όλα έρχονται και παρέρχονται, γι΄αυτό ζήσε την κάθε στιγμή σου με όλο σου το είναι. Μην αφήνεις πίσω σου κατακάθια, τα κατακάθια σε στοιχειώνουν, οτι θέλεις να πεις κι οτι θέλεις να κάνεις, πες το και κάντο τώρα. Κανείς δε μας πληγώνει, στην ουσία αυτοπληγωνόμαστε απο τη δική μας ανεπάρκεια. Κανείς δεν έχει τη δύναμη να σε ''αγγίξει'' αν εσύ ο ίδιος δεν του το επιτρέψεις...

Δεν τα λέμε πια ποτέ...

Ελεονώρα Ζουγανέλη  -  Τα λέμε..

......

Πάλι εδώ... Σήμερα όμως είμαι απίστευτα ήρεμη... Συνειδητοποιώ σιγά σιγά πόσο με έχω ανάγκη και πόσο πολύτιμη μου είμαι. Τελικά όλα τα μπορώ μόνη μου... Ακόμη και αυτά που φαντάζουν τόσο απίθανα στους άλλους εγώ τα μπορώ. Ο άνθρωπος έχει απίστευτη δύναμη και αυτό φαίνεται συνήθως όταν αναγκαστεί να έρθει αντιμέτωπος με δύσκολες καταστάσεις. Δε με φοβίζει η ζωή, ούτε η μοναξιά που επιλέγω. Είναι σπουδαίο να μπορέσεις να συμφιλιωθείς με τον εαυτό σου και να συγχωρέσεις αυτούς που σε πλήγωσαν... Νομίζω οτι κάνεις δεν πληγώνει επι τούτου, απλά δεν έχει άλλο τρόπο να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις. Δεν είναι απαραίτητα κακόψυχος ο δειλός, απλά είναι δειλός. Χαμογελάω μέσα απο την ψυχή μου, γιατί ανακάλυψα οτι τίποτα δε μπορεί να μου κόψει τα φτερά, τίποτα και κανείς. Τις τελευταίες μέρες έκανα κάποιες εκπτώσεις στα θέλω μου, πιστεύοντας οτι άξιζε τον κόπο άλλα τελικά τις εκπτώσεις τις κάνουν οι αδύναμοι κι εγώ δεν είμαι. Ας επιλέξει λοιπόν καθένας τον τρόπο που θέλει να ζεί, σύμφωνα με αυτά που έχει να δώσει και μπορεί...

Τα μικρά διαμαντάκια της ζωής...

Επέστρεψα από ένα όμορφο και συνάμα περίεργο ταξίδι. Η εξέλιξη του ήταν απροσδόκητη αλλά αυτά είναι που κρατάς στο τέλος της διαδρομής... Ήρθα κοντά με έναν άνθρωπο που πραγματικά είναι ένα μικρό διαμαντάκι κι έζησα μοναδικές στιγμές... Πολλές φορές έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να τους καλημερίσουμε γιατί θεωρούμε και την καλημέρα μας πολύ σπουδαία για να την αναλώνουμε απο δω κι απο κει. Πόσο λάθος κάνουμε όμως... Κάπου εκεί έξω υπάρχουν τα διαμαντάκια κι εμείς προσκολλημένοι στη μιζέρια μας τα αφήνουμε να προσπερνάνε. Ανοίξτε τα μάτια και τα αυτιά σας, παρατηρήστε τους ανθρώπους γύρω σας, μιλήστε μαζί τους, πάντα κάτι έχουν να σας δώσουν. Η ζωή είναι μια ατέρμονη εξερεύνηση με σπουδαίες ανακαλύψεις....

Επιλογές...

Μένεις ή φεύγεις; Ακόμη κι αν όλα σου δείχνουν το δρόμο της φυγής πάντα ψάχνεις μια καλή δικαιολογία για να μείνεις. Γιατί όμως; Τί είναι αυτό που μας εμποδίζει να πάρουμε επιτέλους την μεγάλη απόφαση της φυγής; Στο γάμο συνήθως τα πράγματα είναι πιό μπερδεμένα... Αν υπάρχουν παιδιά τότε η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα πιο πολύ. Οι αποφάσεις μας όμως είναι αυτές που μας καθορίζουν... Θεωρώ οτι είναι καλύτερα να είσαι ευτυχισμένος μόνος, παρά εγκλωβισμένος σε ένα γάμο που δε μπορείς να ευτυχίσεις. Η δυστυχία αυτομάτως εκπέμπεται σε όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν αυτή την οικογένεια.Σε μια ερωτική σχέση...Τί φοβόμαστε; Οτι θα μείνουμε μόνοι μας και δε θα ξαναβρούμε άλλο σύντροφο; Η μήπως έχουμε την αυταπάτη οτι οι άνθωποι αλλάζουν. Όποιος θέλει να είναι δίπλα μας οφείλει να μας αγαπά γι' αυτό που είμαστε, χωρίς ούτε μια στιγμή να προσπαθήσει να αλλάξει κάτι από μας. Τελευταία ακούω πολύ συχνά τη λέξη συμβιβασμός. Καινούργια καραμέλα είναι αυτή; Μάθαμε να λέμε συμβιβασμός και στο βωμό του θυσιάζουμε τον εαυτό μας; Απορώ πως το ανέχονται αυτό κάποιοι άνθρωποι. ''Αν δε συμβιβαστείς θα είσαι πάντα μόνη'' ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΕ δε μου κάνεις και δε συμβιβάζομαι. Αγάπα με γι' αυτό που είμαι, μπορείς; Έχεις τη δύναμη; Αν ναι έλα πιάσε μου το χέρι και φύγαμε, αν όχι ψάξε να βρείς αυτό που πραγματικά μπορείς να αντέξεις. Παθιάζομαι, ζηλεύω, πληγώνομαι, ερωτεύομαι, τρελλαίνομαι, γιατί έτσι μόνο μπορώ να νιώθω. Οι μετριότητες είναι για τους μέτριους. Δε φοβάμαι να σου πω όλα όσα νιώθω αλλά για να συμπορευτούμε οφείλεις να με κοιτάς στα μάτια και να μου λες είμαι εδώ για σένα κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάνε πράξη τον ερωτά σου κι εγώ θα σου δώσω όλη μου την ψυχή. Έτσι είμαι, αν με λατρέψεις θα γίνω δική σου, αν φοβάσαι... καλύτερα  να φύγεις. Και τα συναισθήματα; Όπως έχω ξαναπεί τα συναισθήματα δεν είναι διακόπτης για να τα ανοιγοκλείνουμε, ακόμη κι αν δεν είναι αμοιβαία, πάλι εσύ είσαι κερδισμένος, γιατί μπορείς να νιώθεις.  ΕΕΕΕ!! Ξυπνήστε επιτέλους και ζήστε. Ζήστε όσο πιο έντονα μπορείτε, αγαπήστε όσο πιο δυνατά μπορείτε, κάντε έρωτα κάθε μέρα, όχι γιατί το αύριο είναι αβέβαιο αλλά γιατί μόνο έτσι οφείλουμε να υπάρχουμε.